De grote stoere man

Een grote stoere man met cowboyhoed. Zelfverzekerd stapt hij binnen en de mededeling is duidelijk; zonder omhalen vertelt hij: ’Ik moet een graf’. Onder het genot van een kop koffie zitten we even later aan tafel. Nuchter vertelt hij zijn levensverhaal en aankomende einde. Hij blijkt terminaal te zijn. Te jong, te snel, te vroeg, maar zo resoluut als hij is, wil hij zelf de regie houden. Niet alleen tijdens zijn leven, maar ook als hij er niet meer is. Waar hij straks komt te liggen moet dan ook snel geregeld worden.

Zijn vrouw is mee, zij is terughoudend en zacht. Zo uitbundig, duidelijk en open als hij is, zo bedachtzaam is zij. Ze vindt het moeilijk om al te ver vooruit te denken; naar wat komen gaat. Dat doet ze liever niet. Het omgaan met het idee dat haar partner terminaal is, is al zwaar genoeg.

Het graf is dan ook voor hem alleen, zij weet niet wat de toekomst zal brengen. Voor haar is de toekomst een vraagteken en ze wil hier ook nog niet over nadenken. Of ze ooit naast haar man komt te liggen; ze weet het niet. Voor nu is het belangrijk dat hij kiest wat voor hem op dit moment nodig is. Zij wil dit samen met hem doen in het hier en nu. Ze is er voor hem en parkeert even wat voor haar belangrijk is. Het is bewonderenswaardig hoe dit stel opereert vanuit hun ‘eigen wensen’ zonder de ander tekort te willen doen of een wil op te leggen.

Niet veel later gaan we op pad, want het moet gebeuren aldus mijnheer. Hij wil eeuwige grafrust in de natuur onder een boom met een specifieke vorm. Even later is de plek gevonden, precies zoals hij het voor zich zag. Samen zijn ze heel blij met de plek. Opgelucht en dankbaar dat het geregeld is, maar tegelijkertijd is het ook een zwaar moment wat gepaard gaat met een stiekeme traan.

Liefde leeft altijd voort waar het leven eindig is, maar soms zou je wensen dat het nog wat langer mag duren.

Geplaatst in Alle berichten, Cliënten aan het woord