Fragiel, maar dankbaar

Deze week realiseerde ik mij dat elk gesprek dat ik voer uniek is. Het verhaal achter de motivatie om kennis te maken met de natuurbegraafplaats is elke keer weer bijzonder. Deze keer had ik een afspraak met een gelukkig getrouwd stel. Ze waren al een paar jaar met pensioen, maar hadden zoveel meer willen genieten.

Mevrouw werd vlak na haar pensioen ernstig ziek. Ze vertelden mij dat ze enorm van reizen hielden. Ze hadden gespaard om een mooie reis te maken, maar helaas deze plannen moesten ze in de ijskast zetten. Dat zat er niet in en even waren ze bang dat ze aan haar laatste reis was begonnen. Na een heftige periode op de intensive care is ze dankbaar dat ze vandaag hier nog staat.

Kwetsbaar, heel voorzichtig pakken ze het leven weer op. Letterlijk stapje voor stapje lopen we door het gebied. Gelukkige hebben we overal bankjes staan en kunnen we geregeld even rusten. De gezondheid is nog zo fragiel, maar de wil om weer sterker te worden is aanwezig.

Helemaal de oude zal ze nooit meer worden. Het proces om dit te accepteren zal ook nog lang duren, maar tegelijkertijd zijn ze dankbaar dat ze nog kunnen genieten van de natuur waar ze zo van houden, de kleinkinderen en elkaar.

Na een heerlijke wandeling komen we even bij in het ontvangsthuis. Mevrouw dwaalt af in haar gedachten en een glimlach verschijnt. Wat we zeker weten is dat ik nog 1 reis ga maken. Die wil ik dan ook zo goed mogelijk voorbereiden hoor ik haar zeggen. Ze kijkt haar man aan en straalt. De wandeling die ik vandaag heb gemaakt geeft me de kracht om door te gaan, maar ook de rust dat het hier goed is als mijn laatste bestemming…..

De verbinding tussen mens en natuur blijft bijzonder en uniek.

Geplaatst in Cliënten aan het woord